“ความเหลื่อมล้ำ” ของประเทศไทย

 

เมื่อเร็วๆนี้ ธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) เปิดเผยผลการศึกษา “ความเหลื่อมล้ำไทย ทำไมไม่เท่าเทียม” โดย สายนโยบายการเงิน เพื่อต้องการสร้างความเข้าใจเกี่ยวกับความเหลื่อมล้ำของไทยในมิติที่สำคัญได้แก่ มิติเชิงพื้นที่ และมิติอาชีพ และแนวทางในการแก้ไขปัญหาในมิติต่างๆดังกล่าว

ภาพรวมเกี่ยวกับความเหลื่อมล้ำของไทยใน ศตวรรษที่ 21 ซึ่งพบว่า แม้ความเหลื่อมล้ำด้านรายได้จะดีขึ้นเล็กน้อยในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา แต่ยังคงอยู่ในระดับสูงและในมิติอื่น เช่น ด้านทรัพย์สินเพิ่มสูงขึ้นในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา ขณะที่ความเหลื่อมล้ำด้านการสร้างรายได้ ด้านโอกาส ด้านคุณภาพชีวิต ยังคงอยู่ในระดับสูง

ความเหลื่อมล้ำด้านรายได้เชิงพื้นที่ รายงานขององค์การเพื่อความร่วมมือและการพัฒนาการทางเศรษฐกิจ (โออีซีดี) ปี 61 พบว่า ในหลายภูมิภาคมีรายได้ต่อหัวที่ต่ำกว่ากรุงเทพฯมาก โดยเฉพาะภาคอีสานที่มีรายได้เฉลี่ยต่ำกว่าถึง 9 เท่า และในระยะยาวจะส่งผลต่อความเข้มแข็งในการเติบโตทางเศรษฐกิจ และมีความเชื่อมโยงถึงงบประมาณ โครงสร้างการบริหารราชการ และการเมือง ประเด็นที่น่ากังวลคือ ไทยมีการเติบโตอย่างกระจุกตัวในกรุงเทพฯและเขตปริมณฑลเป็นหลัก ทำให้โอกาสในสร้างรายได้ระหว่างกรุงเทพฯในภูมิภาคอื่นสูงขึ้น

ความเหลื่อมล้ำด้านรายได้ในมิติของอาชีพ ภายใต้แนวความคิดที่ว่า ถ้ารัฐบาลมีงบประมาณจำกัดแล้ว กลุ่มอาชีพอะไรที่ควรได้รับความสนใจเป็นอันดับแรก คือ ครัวเรือนเกษตรกรเป็นกลุ่มที่ควรได้รับการดูแลเป็นอันดับแรก โดยนอกจากการพัฒนาคุณภาพทางการศึกษาแล้ว การเข้าถึงแหล่งเงินทุนเป็นปัจจัยสำคัญที่มีอิทธิพลต่อความเหลื่อมล้ำที่เกิดขึ้น

ปัญหาเรื่องของ “ความเหลื่อมล้ำ” เป็นเพราะว่ารัฐบาลพัฒนากรุงเทพฯมากจนเกินไปหรือเปล่า?

ข้อความนี้ถูกเขียนใน เศรษฐกิจ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *